ناميده‌اند . البتّه دور نيست كه پدر يا نياى او در اصل از اندلس بوده و در دوران پرآشوب نزاعهاى ميان مسلمانان و مسيحيان اسپانيا ، به مغرب كوچيده باشد . به‌هرحال ابن بنّا به سبب شغل پدر ( بنّايى ) به ابن بنّا موسوم شد . دربارهء لقب ديگر او : عدى يا عدوى بايد گفت : ، اگرچه اشتغال به رياضيات ، اين احتمال را به بار مىآورد كه بدين سبب او را عددى ناميده باشند ، ولى به نظر مىرسد كه وى كرد واقع به « العدوة » - نام منطقه‌اى در مراكش - انتساب يافته باشد ، خاصه كه يكى از شاگردانش در آنجا به محضر او شتافت . دربارهء دوران رشد وى اطلاعى در دست نيست . ابن رشيد كه از ياران و معاصران ابن بنّا بود و در اثر خود از وى ياد كرده از زندگى او سخنى به ميان نياورده است . بيشتر اطلاعات ما از ابن بنّا درباره استادان متعدد اوست كه علوم و فنون مختلف را نزد آنان آموخته است : در آغاز قرآن را نزد ابو عبد اللّه بن مبشّر و على صالح الاحدب ، عروض و همچنين برخى از مسائل ميراث را نزد ابو بكر قلّوسى ( ملقب به الفار - موش ) ، ، الكتاب سيبويه و كراسهء جزولى را در محضر ابو اسحاق بن عبد السلام صنهاجى ، حديث را از ابن الدهاق ، فقه را ابو عمران زناتى و دو كتاب غزالى المعيار و المستصفى را از ابو الوليد بن ابى بكر محمد بن حجاج ، ادب عرب را نزد قاضى محمد بن على بن يحيى الشريف ، هيئت و نجوم را نزد عبد اللّه بن مخلوف سجلماسى ، رياضيات را نزد عبد اللّه بن حجله ، و طب را نزد طبيبى معروف به مريخ بياموخت . مشهورترين كسى كه در اعتلاى علمى و شهرت ابن بنّا كوشيد ، شيخ عبد الرحمن هزميرى ، صوفى و رهبر دينى معروف مغرب بود كه ابن بنّا در طريقهء او وارد شد و توسط همو يك سال عزلت گزيد و چنان كه خود گفته در اين سير و سلوك ، شگفتىها ديد . ابن بنّا در روزگارى كه به دانش شهره بود ، به كار تدريس نيز مىپرداخت و شاگردانى پرورش داد و بازنهاد كه ميراث علمى او را به شرق و غرب منتقل